Finished. Ready. Done. My graduation film is a fact.
So why aren't I happy?
Because, I'm afraid it won't be enough. Sure, the graphic style is nice, and the animation is... okay, I suppose. But we'll see. I for one can't look at it without cringing. Let's hope the jury thinks it's good enough. I'm not hoping for high marks, just for them to let me pass.
Send a little prayer my way on the 8th of June!
Wednesday, May 27, 2009
Tuesday, May 05, 2009
Friday, April 24, 2009
Tuesday, April 14, 2009
And some more...
The Haunted House cart, in all its glory! These shots are insanely fun to do, animating the jerky, bumpy cart as it jostles its passenger about. I think the poor fellow has suffered several whiplashes already. Still, it's probably the least he'll have to go through before I'm done with him...
Sunday, April 12, 2009
Commission piece
... for a friend of mine. A simple trade - she's selling some old LARP gear, I'm paying her with a series of sketches that'll serve as illustrations for a roleplaying system she's devising. Here's the first of the sketches - male and female dwarf.
Monday, April 06, 2009
More screenshots!
This time, they're from finished shots. I chose these three to show the main character design - at least, the character design from the reasonably good-natured surface world. Expect more, darker stuff soon...
Friday, February 27, 2009
Master shortfilm update!
Here you go, an almost finished screenshot. Just needs some more silhouettes of people in the background. But this should give you an idea of what the finished product will look like... (yes, messy)
Wednesday, February 04, 2009
Körperwelten art competition...
... where I sketched a bit, but hardly put any effort into it. I was too mesmerized by the exposition. Even the somewhat haphazard way it was set up couldn't change the fact that I still find this to be one of the most fascinating exhibits I've ever seen. I'd recommend it to everyone - you'll learn more in one afternoon than you learned in all your high school biology classes lumped together. Oh, and as a bonus you get to see just how beautiful and intricate your own body looks on the inside. Go! Go already!
Monday, February 02, 2009
Oeps.
Een blog laten sterven is geen mooie zaak. Ik heb vaak terug gekeken naar de berichten op m'n blog, initieel met het idee "hmm, toch nog eens iets vinden om over te schrijven", later vooral met schaamte en de hoop dat niemand gemerkt had hoe ik iets waar ik best wel wat plezier aan beleefde zomaar heb laten verkommeren, puur uit luiheid.
Nu, gedaan ermee! Ik heb deze ruimte nu gecreëerd, kan er even goed gebruik van maken. Vanaf vandaag (heden, zoals ze zeggen), is m'n blog er weer. Als uitlaat voor gedachtes, schetsen, updates over m'n eindwerk, wat dan ook. Zolang er maar regelmatig iets op komt te staan. Huppekeej.
Nu, gedaan ermee! Ik heb deze ruimte nu gecreëerd, kan er even goed gebruik van maken. Vanaf vandaag (heden, zoals ze zeggen), is m'n blog er weer. Als uitlaat voor gedachtes, schetsen, updates over m'n eindwerk, wat dan ook. Zolang er maar regelmatig iets op komt te staan. Huppekeej.
Thursday, May 17, 2007
Wednesday, March 21, 2007
Father Fritz gaat hen missen
Het was september 2005, en ik was net verhuisd naar mijn huidige kamer. Ons kot was meteen een gezellige boel, en toen Flore erbij kwam verbeterde dat nog. Een Frans meisje dat hier kwam studeren en werken, en mijn oude kelderkamer transformeerde tot een hippie-mesthoop zonder gelijke. Het maakte niet uit, we waren allemaal smeerpoezen. Maar Flore had nog een idee.
Fier als een gieter kwam ze er mee thuis. Drie baby-waterschildpadjes in een loeier van een aquarium. De beestjes waren amper vijf centimeter lang, en zo schattig dat het bijna pijn deed aan de ogen. Vol trots paradeerde ze iedereen langs het aquarium waarin de drie naamloze beestjes wild tegen de stroming van hun waterpomp in peddelden. We waren allemaal meteen verkocht. Na een tijdje kwam ook Naga de straatkat erbij, en samen met mijn goudvissen-clan hadden we een hele beestenboel in ons huis.
In Februari 2006 vertrok Flore. Verhuizen, naar een beter appartement. Naga en de schildpadjes bleven achter bij ons. Ze zou ze een week later komen halen. Die week werden er twee, drie, een maand, twee, drie... De schildpadjes verhuisden van de keldergang naar mijn kamer. Toen Naga weer een krolse bui had werd het teveel voor Michael, die Flore opbelde met de eis dat ze de spartelende en jankende kat meteen zou komen halen. Dat deed ze, maar de schildpadden bleven staan waar ze stonden.
Ik werd verliefd op de agressieve eigenzinnige beestjes. Elke ochtend als mijn wekker ging werd ik begroet met wild geplons van mijn drie koudbloedige kotgenootjes, die spartelend tegen het glas wachtten tot ik hen een lading garnalen toewierp. Ze genoten van hun hittelamp, vochten om het beste plaatsje, kropen rond op mijn bureau terwijl ik werkte, en waren altijd nieuwsgierig naar wat ik bezig was. Vaak draaide ik me rond op mijn bureaustoel om te ontdekken dat ze met z'n drieën mij zaten te observeren. Ze groeiden aan een ijltempo, zodanig dat het even leek dat ik een nieuw aquarium zou moeten aanschaffen. Echter, toen ze elk zo'n tien centimeter hadden bereikt, leek het hen wel welletjes, en stopte hun groeispurt. Later hoorde ik dat, net als goudvissen, ook schildpadden zich qua grootte aanpassen aan hun omgeving.
Ik vergat Flore, de oorspronkelijke eigenares van mijn nieuwe partners in crime. Ik had geen zin haar te bellen, ik vond dat als ze haar beestjes terug wilde, ze ze maar moest komen ophalen. Ik nam mezelf voor dat, zodra ze kwam, ze hen terug kreeg zonder klagen. Zij had ze immers gekocht. Ik geloofde voor geen moment dat ik haar ooit nog terug zou zien, en elke dag die voorbijging sterkte mij daarin. De schildpadjes leken het ook best te vinden.
Vandaag, meer dan een jaar verder, stond Flore voor de deur. Ze kwam een koelkast ophalen die ze hier had achtergelaten, en kwam ineens naar mijn kamer om haar dieren mee te pikken. Een hele tijd stond ze verrukt te kijken naar hoe 'haar' schildpadjes gegroeid waren, naar hoe ze spartelden wanneer ze hen oppakte. Ik maakte het aquarium leeg, zocht een doos voor de diertjes, en deed mijn best ze niet meer te bekijken.
Flore, koelkast, en mijn schildpadjes reden weg. Ik bleef achter met vijftien euro voor de moeite, en een hart in duizend stukken.
Saturday, August 12, 2006
Sunday, June 11, 2006
Van alles een beetje
Het begon allemaal zo stom. Het zien van wat foto's die een vriendin van me had getrokken. Het was genoeg om een aloude tredmolen in mijn hoofd weer in gang te zetten. Een eindeloze carrousel die mij zo nu en dan eens meesleept, en mij meestal weer compleet verhakkeld en al mijn illusies armer weer uitspuwt.
Momenteel zit ik nog vrolijk te draaien op één van die kutpaarden. Je kent ze wellicht: heel mooi, heel fijn gemaakt, heel vrolijk en eigenlijk ei zo na perfect. Ik zit op zo'n glimmend gelakt houten rotbeest, en ik ben verplicht de rit uit te zitten tot het einde. Zo hoort het namelijk. Of ik überhaupt zin had om op die carrousel te belanden doet niet terzake.
Ik draai dus rond, en ik kan alleen maar kijken naar de dingen die aan de rand van de carrousel staan. Het zijn allemaal bekende gezichten, de meeste van mensen waar ik immens veel om geef, voor wie ik enorm veel respect heb, maar ook anderen - mensen die mij niet kunnen luchten, en die ik ook liever kwijt dan rijk zou zijn. Ze hebben echter allemaal één ding gemeen. Ik benijd ze.
Bij ieder gezicht dat ik zie horen herinneringen, gevoelens en beelden. Soms zijn ze mooi, soms zijn het herinneringen die ik enorm koester. Maar daarvoor dient deze carrousel helaas niet. Hij is beter in het tonen van andere dingen. Talenten die ik dacht te hebben, maar niet heb. Mooie kenmerken die ik dacht te bezitten, maar niet bezit. Respect en liefde die ik dacht te krijgen, maar niet krijg. En al die gezichten doen het niet bewust. Ik haat ze niet, ik veracht ze niet. Ik ben alleen zo godverdomd jaloers op al die mensen rond me heen, die allemaal slagen in iets waar ik niet in slaag. Mensen die zelfzeker zijn, die talenten hebben. Mooie mensen, geliefde mensen, mensen met wie iedereen bevriend wil zijn. Mensen waar ik me aan vast klamp, en die dat godverdomme niet eens erg vinden ook, ookal belemmer ik ze.
Ik was tegen mijn achttiende ongeveer van de eerste, lange carrouselrit afgestapt, en amper vier jaar later zit ik er weer op. Ik word weer met mijn neus op mezelf geduwd, en het beeld staat me niet meer aan. Ik merk dat ik dingen over mezelf vergeten was, slechte dingen, lelijke dingen. Ik zag er sinds kort eentje opnieuw, en dat was genoeg. Nu zijn ze er allemaal weer, en ieder gezicht dat me passeert wijst me daar nog maar eens op. Het is een stomme, gemene waarheid, en ik kan verdomme niet leren ermee te leven.
Ik kan van alles een beetje, maar van niets genoeg. Ik beteken voor veel mensen een beetje, maar voor weinig genoeg. Ik wil alles tegelijk, maar ik slaag nergens in. En intussen draai ik maar verder, en zwaaien de mensen aan de kant naar me. Zij hebben tijd. Zij zijn al veilig. En ik moet blijven zitten, op dat stomme gelakte kutpaard, totdat er genoeg van hen vinden dat ik er af mag komen. De vraag is of ik zelfs maar het recht heb dat van hen te vragen.
Momenteel zit ik nog vrolijk te draaien op één van die kutpaarden. Je kent ze wellicht: heel mooi, heel fijn gemaakt, heel vrolijk en eigenlijk ei zo na perfect. Ik zit op zo'n glimmend gelakt houten rotbeest, en ik ben verplicht de rit uit te zitten tot het einde. Zo hoort het namelijk. Of ik überhaupt zin had om op die carrousel te belanden doet niet terzake.
Ik draai dus rond, en ik kan alleen maar kijken naar de dingen die aan de rand van de carrousel staan. Het zijn allemaal bekende gezichten, de meeste van mensen waar ik immens veel om geef, voor wie ik enorm veel respect heb, maar ook anderen - mensen die mij niet kunnen luchten, en die ik ook liever kwijt dan rijk zou zijn. Ze hebben echter allemaal één ding gemeen. Ik benijd ze.
Bij ieder gezicht dat ik zie horen herinneringen, gevoelens en beelden. Soms zijn ze mooi, soms zijn het herinneringen die ik enorm koester. Maar daarvoor dient deze carrousel helaas niet. Hij is beter in het tonen van andere dingen. Talenten die ik dacht te hebben, maar niet heb. Mooie kenmerken die ik dacht te bezitten, maar niet bezit. Respect en liefde die ik dacht te krijgen, maar niet krijg. En al die gezichten doen het niet bewust. Ik haat ze niet, ik veracht ze niet. Ik ben alleen zo godverdomd jaloers op al die mensen rond me heen, die allemaal slagen in iets waar ik niet in slaag. Mensen die zelfzeker zijn, die talenten hebben. Mooie mensen, geliefde mensen, mensen met wie iedereen bevriend wil zijn. Mensen waar ik me aan vast klamp, en die dat godverdomme niet eens erg vinden ook, ookal belemmer ik ze.
Ik was tegen mijn achttiende ongeveer van de eerste, lange carrouselrit afgestapt, en amper vier jaar later zit ik er weer op. Ik word weer met mijn neus op mezelf geduwd, en het beeld staat me niet meer aan. Ik merk dat ik dingen over mezelf vergeten was, slechte dingen, lelijke dingen. Ik zag er sinds kort eentje opnieuw, en dat was genoeg. Nu zijn ze er allemaal weer, en ieder gezicht dat me passeert wijst me daar nog maar eens op. Het is een stomme, gemene waarheid, en ik kan verdomme niet leren ermee te leven.
Ik kan van alles een beetje, maar van niets genoeg. Ik beteken voor veel mensen een beetje, maar voor weinig genoeg. Ik wil alles tegelijk, maar ik slaag nergens in. En intussen draai ik maar verder, en zwaaien de mensen aan de kant naar me. Zij hebben tijd. Zij zijn al veilig. En ik moet blijven zitten, op dat stomme gelakte kutpaard, totdat er genoeg van hen vinden dat ik er af mag komen. De vraag is of ik zelfs maar het recht heb dat van hen te vragen.
Thursday, May 25, 2006
Father Fritz lacht met platitudes
http://www.bash.org
Een site met allerlei chatgesprekken waaruit de grappigste passages gequote worden. Vaak plat, vaak flauw, maar soms zitten er pareltjes tussen. Het heeft alleszins mijn ochtend opgevrolijkt. Hier een leuke, o zo ware quote van ene Dragonfly...
DragonflyBlade21: A woman has a close male friend. This means that he is probably interested in her, which is why he hangs around so much. She sees him strictly as a friend. This always starts out with, you're a great guy, but I don't like you in that way. This is roughly the equivalent for the guy of going to a job interview and the company saying, You have a great resume, you have all the qualifications we are looking for, but we're not going to hire you. We will, however, use your resume as the basis for comparison for all other applicants. But, we're going to hire somebody who is far less qualified and is probably an alcoholic. And if he doesn't work out, we'll hire somebody else, but still not you. In fact, we will never hire you. But we will call you from time to time to complain about the person that we hired.
Een site met allerlei chatgesprekken waaruit de grappigste passages gequote worden. Vaak plat, vaak flauw, maar soms zitten er pareltjes tussen. Het heeft alleszins mijn ochtend opgevrolijkt. Hier een leuke, o zo ware quote van ene Dragonfly...
DragonflyBlade21: A woman has a close male friend. This means that he is probably interested in her, which is why he hangs around so much. She sees him strictly as a friend. This always starts out with, you're a great guy, but I don't like you in that way. This is roughly the equivalent for the guy of going to a job interview and the company saying, You have a great resume, you have all the qualifications we are looking for, but we're not going to hire you. We will, however, use your resume as the basis for comparison for all other applicants. But, we're going to hire somebody who is far less qualified and is probably an alcoholic. And if he doesn't work out, we'll hire somebody else, but still not you. In fact, we will never hire you. But we will call you from time to time to complain about the person that we hired.
Thursday, May 04, 2006
Father Fritz en de maan
Ik loop door de straten van Brussel, op mijn weg naar huis na een avondje slechte film en goedkope aziaat. Het is nog steeds erg warm, en overal zitten de terrasjes vol mensen die genieten van de eerste tekenen dat de zomer eraan komt.
Aan het stoplicht in de Dansaertstraat staat hij. Amper een meter hoog, gemoedelijk leunend tegen een paaltje aan de stoeprand. Hij ziet er Aziatisch uit, draagt kleren die duidelijk uit een kinderafdeling van de één of andere C&A kwamen, en heeft een oorbel door zijn linker oor. Ik schat hem om en bij de dertig, maar ik kan er even goed tien jaar naast zitten.
Ik stop naast hem, wachtend tot het licht groen zou worden, en doe mijn best hem niet te geïntrigeerd te bekijken. Plots klinkt zijn stem van ergens rond mijn bekkenhoogte.
"Excusez-moi, monsieur." Hij klinkt precies zoals hij eruit ziet, schiet door mijn hoofd.
"Parlez-vous le français?"
Ik knik, en voeg "un peu, oui" aan mijn schamel antwoord toe. Ik merk dat ik me onbewust tot op zijn hoogte heb laten zakken, en dat ik nu praktisch dubbelgeplooid aan het stoplicht sta.
Hij wijst met zijn vinger in een zijstraat, waarvan de naam me even ontsnapt.
"Est-ce que c'est la..." begint hij. Ik bereid me voor om de straatnaam te toetsen aan mijn herinnering, ervan overtuigd dat ik de naam zal herkennen eens ik hem hoor. Hij pauzeert even, en wijst opnieuw. Een klein handje met al even kleine vingertjes, waarvan de ringvinger getooid is met een kolos van een ring. De groene edelsteen die erin staat binkt in het straatlicht.
De hand gaat omhoog, en wijst pal de hemel in. Ik frons verbaasd mijn wenkbrauwen.
"Oui?" probeer ik voorzichtig. Het blijft even stil.
"C'est la lune, n'est-ce pas?" klinkt het bedeesd.
Ik kijk naar dat kleine vingertje en naar die joekel van een groene steen, en glimlach even.
"Oui, c'est la lune."
"Ah. Merci."
Het voetgangerslicht springt op groen, en ik steek verdoofd over. Ik kijk nog even om, en zie hem tussen de terrasjes van het St.Goriksplein verdwijnen. Zijn ogen zijn nog steeds naar boven gericht, naar de maan die perfect in de helft doorgesneden aan de hemel staat.
Aan het stoplicht in de Dansaertstraat staat hij. Amper een meter hoog, gemoedelijk leunend tegen een paaltje aan de stoeprand. Hij ziet er Aziatisch uit, draagt kleren die duidelijk uit een kinderafdeling van de één of andere C&A kwamen, en heeft een oorbel door zijn linker oor. Ik schat hem om en bij de dertig, maar ik kan er even goed tien jaar naast zitten.
Ik stop naast hem, wachtend tot het licht groen zou worden, en doe mijn best hem niet te geïntrigeerd te bekijken. Plots klinkt zijn stem van ergens rond mijn bekkenhoogte.
"Excusez-moi, monsieur." Hij klinkt precies zoals hij eruit ziet, schiet door mijn hoofd.
"Parlez-vous le français?"
Ik knik, en voeg "un peu, oui" aan mijn schamel antwoord toe. Ik merk dat ik me onbewust tot op zijn hoogte heb laten zakken, en dat ik nu praktisch dubbelgeplooid aan het stoplicht sta.
Hij wijst met zijn vinger in een zijstraat, waarvan de naam me even ontsnapt.
"Est-ce que c'est la..." begint hij. Ik bereid me voor om de straatnaam te toetsen aan mijn herinnering, ervan overtuigd dat ik de naam zal herkennen eens ik hem hoor. Hij pauzeert even, en wijst opnieuw. Een klein handje met al even kleine vingertjes, waarvan de ringvinger getooid is met een kolos van een ring. De groene edelsteen die erin staat binkt in het straatlicht.
De hand gaat omhoog, en wijst pal de hemel in. Ik frons verbaasd mijn wenkbrauwen.
"Oui?" probeer ik voorzichtig. Het blijft even stil.
"C'est la lune, n'est-ce pas?" klinkt het bedeesd.
Ik kijk naar dat kleine vingertje en naar die joekel van een groene steen, en glimlach even.
"Oui, c'est la lune."
"Ah. Merci."
Het voetgangerslicht springt op groen, en ik steek verdoofd over. Ik kijk nog even om, en zie hem tussen de terrasjes van het St.Goriksplein verdwijnen. Zijn ogen zijn nog steeds naar boven gericht, naar de maan die perfect in de helft doorgesneden aan de hemel staat.
Wednesday, February 22, 2006
Sprookje (3)
I can't make the damn phone ring
It's simply pathetic if I call you anymore
I can't figure it now
We tallied our scores
I got knocked out
I know when you come to town
I know where you drop your dime and whom it's for
I'm not good enough to time your cup of coffee
15 years was long enough
Look at me I'm an old colleague
Another hard knocks day acquaintance
Finally you are free of me
It must be true or you'd give a minute
But it's always my fault
Always it's your forgiveness
This unbalanced resolve
I must be hateful
So I hang up the phone
Call it a small sacrifice
You still hear me now
Dear you the vinyl it was blue
Stalking poor Blake commiserating drunks at sea
Do you remember when Jawbreaker rocked "The boat"?
I'm sure you do and don't
Look at me I'm an old fly buddy
Just a blue coach class acquaintance
Finally you are free of me
It must be true'cause it only makes sense
I can still see you now
Pictures are in every town
I can still write it down
I must be hateful
I can hang up the phone
Even on those lofty heights
You still hear me now.
Lagwagon - I must be hateful
It's simply pathetic if I call you anymore
I can't figure it now
We tallied our scores
I got knocked out
I know when you come to town
I know where you drop your dime and whom it's for
I'm not good enough to time your cup of coffee
15 years was long enough
Look at me I'm an old colleague
Another hard knocks day acquaintance
Finally you are free of me
It must be true or you'd give a minute
But it's always my fault
Always it's your forgiveness
This unbalanced resolve
I must be hateful
So I hang up the phone
Call it a small sacrifice
You still hear me now
Dear you the vinyl it was blue
Stalking poor Blake commiserating drunks at sea
Do you remember when Jawbreaker rocked "The boat"?
I'm sure you do and don't
Look at me I'm an old fly buddy
Just a blue coach class acquaintance
Finally you are free of me
It must be true'cause it only makes sense
I can still see you now
Pictures are in every town
I can still write it down
I must be hateful
I can hang up the phone
Even on those lofty heights
You still hear me now.
Lagwagon - I must be hateful
Saturday, February 04, 2006
Father Fritz schaamt zich
Ik heb een afwijking. Ik geef het niet graag toe, maar het is zo. Het is iets psychisch, en soms manifesteert het zich op ongepaste momenten.
Ik heb een verslaving aan romantisch emotioneel gezeik. Of het nu plakkerige romantische komedies, soaps a la Dawson's Creek zijn, of ergerlijke plakkerige popsongs, om de zoveel tijd heb ik het zitten, en verander ik voor een dag of twee in een 14-jarig puberterend meisje.
Wel, het is weer zover. Ditmaal in afschuwelijke commerciële popmuziekvorm.
Ik zit al de hele avond te luisteren naar 'She will be loved' door Maroon 5.
Help me.
Ik heb een verslaving aan romantisch emotioneel gezeik. Of het nu plakkerige romantische komedies, soaps a la Dawson's Creek zijn, of ergerlijke plakkerige popsongs, om de zoveel tijd heb ik het zitten, en verander ik voor een dag of twee in een 14-jarig puberterend meisje.
Wel, het is weer zover. Ditmaal in afschuwelijke commerciële popmuziekvorm.
Ik zit al de hele avond te luisteren naar 'She will be loved' door Maroon 5.
Help me.
Sunday, January 22, 2006
Ik straal - Sprookje deel 2
Het was een doodgewone dag geweest voor de tuinman van het grote kasteel. Hij had wat late blaren geharkt, een paar spelbrekers van mollen verdreven door hun tunnels onder water te zetten, en gekeken naar de eerste krokussen die hun groene hoofdje door het gras staken.
Hij wilde net beginnen aan de grote haagbeuk, hoewel het eigenlijk nog te vroeg was om die te snoeien, toen er plots heel zacht op zijn schouder werd getikt.
De tuinman draaide zich om, een vage flits van herkenning voelend bij die aanraking, een aanraking die hij nooit had gedacht opnieuw te voelen.
De kleine prinses stond voor hem, hem zacht glimlachend aankijkend.
"Ik heb je gemist"
Hij wilde net beginnen aan de grote haagbeuk, hoewel het eigenlijk nog te vroeg was om die te snoeien, toen er plots heel zacht op zijn schouder werd getikt.
De tuinman draaide zich om, een vage flits van herkenning voelend bij die aanraking, een aanraking die hij nooit had gedacht opnieuw te voelen.
De kleine prinses stond voor hem, hem zacht glimlachend aankijkend.
"Ik heb je gemist"
Saturday, January 21, 2006
Naga, ofte de Krolse Kat
Eindeloos nachtelijk gemiauw. Een kleine zwarte bal die op de trappen ligt te rollen, haar kont prominent de lucht in gestoken, gekrab aan deuren en trapleuningen, en agressieve uitvallen naar al wie te dicht komt.
Naga, onze kotkat, is voor het eerst in haar jonge leven krols, en iedereen zal het geweten hebben. Om beurten leunen we uit onze deur om (afhankelijk van welke deur) "U bakkes!", "Ta geule!" of "Shut up!" te roepen.
Met enkel nog meer klaaglijk gemauw als gevolg...
De enige plaats waar ze enigzins tot rust komt is op mijn kamer, lijkt het. Na aanvankelijk wat rond gesparteld te hebben op het tapijt, en haar klauwen in alles wat binnen pootbereik is te hebben gezet, legt ze zich meestal in een zielig hoopje op mijn bed, gerold in een fleecedeken - om daar uitgeput van haar eigen hitsigheid in slaap te vallen. Wanneer ze dan tussendoor wakker wordt kruipt ze op mijn schoot, legt ze haar kop op mijn hand, en komt ze niet verder dan wat tragisch gepiep. Het is trouwens een vreemd zicht om een kat puppy-ogen te zien trekken...
Het ergste aan de zaak is dat we haar niet buiten kunnen zetten wanneer het te erg wordt. Enerzijds is ze niet gesteriliseerd, en zouden we dus binnen de kortste keren met zeven kotkatten opgescheept zitten, en anderzijds is er de grote kans dat we onze kat de volgende dag met een plamuurmes van het asfalt mogen gaan schrapen.
Dus krijgt ze hormoononderdrukkende medicatie (die overigens nog niet echt werkt), en nemen we haar om beurt eventjes bij ons om haar te laten bekomen van haar frustraties.
Tot het volgende miauwconcert begint, en ze weer de gang op wordt geduwd...
Naga, onze kotkat, is voor het eerst in haar jonge leven krols, en iedereen zal het geweten hebben. Om beurten leunen we uit onze deur om (afhankelijk van welke deur) "U bakkes!", "Ta geule!" of "Shut up!" te roepen.
Met enkel nog meer klaaglijk gemauw als gevolg...
De enige plaats waar ze enigzins tot rust komt is op mijn kamer, lijkt het. Na aanvankelijk wat rond gesparteld te hebben op het tapijt, en haar klauwen in alles wat binnen pootbereik is te hebben gezet, legt ze zich meestal in een zielig hoopje op mijn bed, gerold in een fleecedeken - om daar uitgeput van haar eigen hitsigheid in slaap te vallen. Wanneer ze dan tussendoor wakker wordt kruipt ze op mijn schoot, legt ze haar kop op mijn hand, en komt ze niet verder dan wat tragisch gepiep. Het is trouwens een vreemd zicht om een kat puppy-ogen te zien trekken...
Het ergste aan de zaak is dat we haar niet buiten kunnen zetten wanneer het te erg wordt. Enerzijds is ze niet gesteriliseerd, en zouden we dus binnen de kortste keren met zeven kotkatten opgescheept zitten, en anderzijds is er de grote kans dat we onze kat de volgende dag met een plamuurmes van het asfalt mogen gaan schrapen.
Dus krijgt ze hormoononderdrukkende medicatie (die overigens nog niet echt werkt), en nemen we haar om beurt eventjes bij ons om haar te laten bekomen van haar frustraties.
Tot het volgende miauwconcert begint, en ze weer de gang op wordt geduwd...
Subscribe to:
Posts (Atom)
