Cleaning...

... my room, and finding ancient sketches from a time where I still had fun drawing. Mounds of old, dusty drawings came out of the woodwork. Some good, most of them were bad, and some of them told me things that I'd forgotten I could do ("Hey, I used to be good with pencil! Whaddayaknow!" "Ooh, look, watercolour, haven't used that in ages!"). Either way, they all dated back to when I still used to draw for fun - with the most recent ones being from my first year at the Rits. And they sorta gave me a boost to get going again, and to try and rediscover what I found fun about drawing and painting in the first place. So I spent some time cleaning up an old, battered concept sketch from my first year in animation. Watercolours, coloured pencils, and most of all no skill whatsoever in lighting, perspective or colour selection. But I had some fun with it, and that's what counts. So, before and after:

He's gone.

After several weeks of watching him deteriorate with every passing day, I decided to let Boris go to sleep. It was one of the hardest decisions I ever took, and I'm gonna miss him terribly. He was affectionate, sweet, and a constant source of comfort and entertainment during the three years I had him. I can't imagine a better pet, and I can only hope he thought the same of me as his owner.

Sleep tight, ratball. You rocked.

What a waste

Well, my fears turned out to be justified. The external jury didn't care one jot for my short film, and pretty much tore apart every single aspect of it.

- Animation? Too limited (I can agree with that - I found myself severely restricted by the cut-out medium).
- Graphic style? Too messy (funny, since my original style was a lot cleaner, but my teachers told me to "dirty it up").
- Story? Too shallow (again, original story was a lot more elaborate, but... well, make a guess).

In short, I don't think that diploma will be coming my way. Which means I pretty much wasted five years of my life on a course that managed to destroy my self-esteem in nearly every area. I don't draw anymore, I don' t write anymore, I don't even dare to work on ideas I have anymore. I think I'll take a long break from all things creative, find myself a job that has nothing to do with art, animation or drawing whatsoever, and see if one day the urge returns on its own.

A fair warning for everyone out there who likes drawing. If you're thinking of studying animation, make sure you're a genuine prodigy. Make sure you're GOOD. Don't be "okay". Don't be someone of limited skill. You won't survive. They'll tear every single thing you think you're good at apart, and leave you with nothing but the feeling that you were just lying to yourself about your capabilities. Enjoy your art as a hobby. Do it for yourself. It's what I intend to do from now on.

Needless to say, I won't be placing my short film online. It can rot away on the school's hard drive for all I care.

Bitter? Me? How'd you guess?

It's done.

Finished. Ready. Done. My graduation film is a fact.

So why aren't I happy?

Because, I'm afraid it won't be enough. Sure, the graphic style is nice, and the animation is... okay, I suppose. But we'll see. I for one can't look at it without cringing. Let's hope the jury thinks it's good enough. I'm not hoping for high marks, just for them to let me pass.

Send a little prayer my way on the 8th of June!

Underground!

Blood! Skulls! Doom! Also, screenshots. Nearing the end now - boy, am I glad!

More!

Thirty something shots finished, twenty something to go. Please kill me.

And some more...

The Haunted House cart, in all its glory! These shots are insanely fun to do, animating the jerky, bumpy cart as it jostles its passenger about. I think the poor fellow has suffered several whiplashes already. Still, it's probably the least he'll have to go through before I'm done with him...

Commission piece

... for a friend of mine. A simple trade - she's selling some old LARP gear, I'm paying her with a series of sketches that'll serve as illustrations for a roleplaying system she's devising. Here's the first of the sketches - male and female dwarf.

More screenshots!

This time, they're from finished shots. I chose these three to show the main character design - at least, the character design from the reasonably good-natured surface world. Expect more, darker stuff soon...

Master shortfilm update!

Here you go, an almost finished screenshot. Just needs some more silhouettes of people in the background. But this should give you an idea of what the finished product will look like... (yes, messy)

Körperwelten art competition...

... where I sketched a bit, but hardly put any effort into it. I was too mesmerized by the exposition. Even the somewhat haphazard way it was set up couldn't change the fact that I still find this to be one of the most fascinating exhibits I've ever seen. I'd recommend it to everyone - you'll learn more in one afternoon than you learned in all your high school biology classes lumped together. Oh, and as a bonus you get to see just how beautiful and intricate your own body looks on the inside. Go! Go already!

Oeps.

Een blog laten sterven is geen mooie zaak. Ik heb vaak terug gekeken naar de berichten op m'n blog, initieel met het idee "hmm, toch nog eens iets vinden om over te schrijven", later vooral met schaamte en de hoop dat niemand gemerkt had hoe ik iets waar ik best wel wat plezier aan beleefde zomaar heb laten verkommeren, puur uit luiheid.

Nu, gedaan ermee! Ik heb deze ruimte nu gecreëerd, kan er even goed gebruik van maken. Vanaf vandaag (heden, zoals ze zeggen), is m'n blog er weer. Als uitlaat voor gedachtes, schetsen, updates over m'n eindwerk, wat dan ook. Zolang er maar regelmatig iets op komt te staan. Huppekeej.

Bachelorproef... de laatste loodjes

En al een paar screenshots voor jullie. Enjoy!

Father Fritz gaat hen missen

Het was september 2005, en ik was net verhuisd naar mijn huidige kamer. Ons kot was meteen een gezellige boel, en toen Flore erbij kwam verbeterde dat nog. Een Frans meisje dat hier kwam studeren en werken, en mijn oude kelderkamer transformeerde tot een hippie-mesthoop zonder gelijke. Het maakte niet uit, we waren allemaal smeerpoezen. Maar Flore had nog een idee.

Fier als een gieter kwam ze er mee thuis. Drie baby-waterschildpadjes in een loeier van een aquarium. De beestjes waren amper vijf centimeter lang, en zo schattig dat het bijna pijn deed aan de ogen. Vol trots paradeerde ze iedereen langs het aquarium waarin de drie naamloze beestjes wild tegen de stroming van hun waterpomp in peddelden. We waren allemaal meteen verkocht. Na een tijdje kwam ook Naga de straatkat erbij, en samen met mijn goudvissen-clan hadden we een hele beestenboel in ons huis.

In Februari 2006 vertrok Flore. Verhuizen, naar een beter appartement. Naga en de schildpadjes bleven achter bij ons. Ze zou ze een week later komen halen. Die week werden er twee, drie, een maand, twee, drie... De schildpadjes verhuisden van de keldergang naar mijn kamer. Toen Naga weer een krolse bui had werd het teveel voor Michael, die Flore opbelde met de eis dat ze de spartelende en jankende kat meteen zou komen halen. Dat deed ze, maar de schildpadden bleven staan waar ze stonden.

Ik werd verliefd op de agressieve eigenzinnige beestjes. Elke ochtend als mijn wekker ging werd ik begroet met wild geplons van mijn drie koudbloedige kotgenootjes, die spartelend tegen het glas wachtten tot ik hen een lading garnalen toewierp. Ze genoten van hun hittelamp, vochten om het beste plaatsje, kropen rond op mijn bureau terwijl ik werkte, en waren altijd nieuwsgierig naar wat ik bezig was. Vaak draaide ik me rond op mijn bureaustoel om te ontdekken dat ze met z'n drieën mij zaten te observeren. Ze groeiden aan een ijltempo, zodanig dat het even leek dat ik een nieuw aquarium zou moeten aanschaffen. Echter, toen ze elk zo'n tien centimeter hadden bereikt, leek het hen wel welletjes, en stopte hun groeispurt. Later hoorde ik dat, net als goudvissen, ook schildpadden zich qua grootte aanpassen aan hun omgeving.

Ik vergat Flore, de oorspronkelijke eigenares van mijn nieuwe partners in crime. Ik had geen zin haar te bellen, ik vond dat als ze haar beestjes terug wilde, ze ze maar moest komen ophalen. Ik nam mezelf voor dat, zodra ze kwam, ze hen terug kreeg zonder klagen. Zij had ze immers gekocht. Ik geloofde voor geen moment dat ik haar ooit nog terug zou zien, en elke dag die voorbijging sterkte mij daarin. De schildpadjes leken het ook best te vinden.

Vandaag, meer dan een jaar verder, stond Flore voor de deur. Ze kwam een koelkast ophalen die ze hier had achtergelaten, en kwam ineens naar mijn kamer om haar dieren mee te pikken. Een hele tijd stond ze verrukt te kijken naar hoe 'haar' schildpadjes gegroeid waren, naar hoe ze spartelden wanneer ze hen oppakte. Ik maakte het aquarium leeg, zocht een doos voor de diertjes, en deed mijn best ze niet meer te bekijken.

Flore, koelkast, en mijn schildpadjes reden weg. Ik bleef achter met vijftien euro voor de moeite, en een hart in duizend stukken.

Woeps (2)

Ook Parijs ging zo verdomd snel en leuk...

Woeps...

Oei. Vakantie. Goddelijk... Een paar inhaalpostjes met fotos dan maar. Zuid-Frankrijk!

Van alles een beetje

Het begon allemaal zo stom. Het zien van wat foto's die een vriendin van me had getrokken. Het was genoeg om een aloude tredmolen in mijn hoofd weer in gang te zetten. Een eindeloze carrousel die mij zo nu en dan eens meesleept, en mij meestal weer compleet verhakkeld en al mijn illusies armer weer uitspuwt.

Momenteel zit ik nog vrolijk te draaien op één van die kutpaarden. Je kent ze wellicht: heel mooi, heel fijn gemaakt, heel vrolijk en eigenlijk ei zo na perfect. Ik zit op zo'n glimmend gelakt houten rotbeest, en ik ben verplicht de rit uit te zitten tot het einde. Zo hoort het namelijk. Of ik überhaupt zin had om op die carrousel te belanden doet niet terzake.

Ik draai dus rond, en ik kan alleen maar kijken naar de dingen die aan de rand van de carrousel staan. Het zijn allemaal bekende gezichten, de meeste van mensen waar ik immens veel om geef, voor wie ik enorm veel respect heb, maar ook anderen - mensen die mij niet kunnen luchten, en die ik ook liever kwijt dan rijk zou zijn. Ze hebben echter allemaal één ding gemeen. Ik benijd ze.

Bij ieder gezicht dat ik zie horen herinneringen, gevoelens en beelden. Soms zijn ze mooi, soms zijn het herinneringen die ik enorm koester. Maar daarvoor dient deze carrousel helaas niet. Hij is beter in het tonen van andere dingen. Talenten die ik dacht te hebben, maar niet heb. Mooie kenmerken die ik dacht te bezitten, maar niet bezit. Respect en liefde die ik dacht te krijgen, maar niet krijg. En al die gezichten doen het niet bewust. Ik haat ze niet, ik veracht ze niet. Ik ben alleen zo godverdomd jaloers op al die mensen rond me heen, die allemaal slagen in iets waar ik niet in slaag. Mensen die zelfzeker zijn, die talenten hebben. Mooie mensen, geliefde mensen, mensen met wie iedereen bevriend wil zijn. Mensen waar ik me aan vast klamp, en die dat godverdomme niet eens erg vinden ook, ookal belemmer ik ze.

Ik was tegen mijn achttiende ongeveer van de eerste, lange carrouselrit afgestapt, en amper vier jaar later zit ik er weer op. Ik word weer met mijn neus op mezelf geduwd, en het beeld staat me niet meer aan. Ik merk dat ik dingen over mezelf vergeten was, slechte dingen, lelijke dingen. Ik zag er sinds kort eentje opnieuw, en dat was genoeg. Nu zijn ze er allemaal weer, en ieder gezicht dat me passeert wijst me daar nog maar eens op. Het is een stomme, gemene waarheid, en ik kan verdomme niet leren ermee te leven.

Ik kan van alles een beetje, maar van niets genoeg. Ik beteken voor veel mensen een beetje, maar voor weinig genoeg. Ik wil alles tegelijk, maar ik slaag nergens in. En intussen draai ik maar verder, en zwaaien de mensen aan de kant naar me. Zij hebben tijd. Zij zijn al veilig. En ik moet blijven zitten, op dat stomme gelakte kutpaard, totdat er genoeg van hen vinden dat ik er af mag komen. De vraag is of ik zelfs maar het recht heb dat van hen te vragen.

Father Fritz lacht met platitudes

http://www.bash.org

Een site met allerlei chatgesprekken waaruit de grappigste passages gequote worden. Vaak plat, vaak flauw, maar soms zitten er pareltjes tussen. Het heeft alleszins mijn ochtend opgevrolijkt. Hier een leuke, o zo ware quote van ene Dragonfly...

DragonflyBlade21: A woman has a close male friend. This means that he is probably interested in her, which is why he hangs around so much. She sees him strictly as a friend. This always starts out with, you're a great guy, but I don't like you in that way. This is roughly the equivalent for the guy of going to a job interview and the company saying, You have a great resume, you have all the qualifications we are looking for, but we're not going to hire you. We will, however, use your resume as the basis for comparison for all other applicants. But, we're going to hire somebody who is far less qualified and is probably an alcoholic. And if he doesn't work out, we'll hire somebody else, but still not you. In fact, we will never hire you. But we will call you from time to time to complain about the person that we hired.

Father Fritz en de maan

Ik loop door de straten van Brussel, op mijn weg naar huis na een avondje slechte film en goedkope aziaat. Het is nog steeds erg warm, en overal zitten de terrasjes vol mensen die genieten van de eerste tekenen dat de zomer eraan komt.

Aan het stoplicht in de Dansaertstraat staat hij. Amper een meter hoog, gemoedelijk leunend tegen een paaltje aan de stoeprand. Hij ziet er Aziatisch uit, draagt kleren die duidelijk uit een kinderafdeling van de één of andere C&A kwamen, en heeft een oorbel door zijn linker oor. Ik schat hem om en bij de dertig, maar ik kan er even goed tien jaar naast zitten.

Ik stop naast hem, wachtend tot het licht groen zou worden, en doe mijn best hem niet te geïntrigeerd te bekijken. Plots klinkt zijn stem van ergens rond mijn bekkenhoogte.

"Excusez-moi, monsieur." Hij klinkt precies zoals hij eruit ziet, schiet door mijn hoofd.

"Parlez-vous le français?"

Ik knik, en voeg "un peu, oui" aan mijn schamel antwoord toe. Ik merk dat ik me onbewust tot op zijn hoogte heb laten zakken, en dat ik nu praktisch dubbelgeplooid aan het stoplicht sta.
Hij wijst met zijn vinger in een zijstraat, waarvan de naam me even ontsnapt.

"Est-ce que c'est la..." begint hij. Ik bereid me voor om de straatnaam te toetsen aan mijn herinnering, ervan overtuigd dat ik de naam zal herkennen eens ik hem hoor. Hij pauzeert even, en wijst opnieuw. Een klein handje met al even kleine vingertjes, waarvan de ringvinger getooid is met een kolos van een ring. De groene edelsteen die erin staat binkt in het straatlicht.

De hand gaat omhoog, en wijst pal de hemel in. Ik frons verbaasd mijn wenkbrauwen.

"Oui?" probeer ik voorzichtig. Het blijft even stil.

"C'est la lune, n'est-ce pas?" klinkt het bedeesd.

Ik kijk naar dat kleine vingertje en naar die joekel van een groene steen, en glimlach even.

"Oui, c'est la lune."

"Ah. Merci."

Het voetgangerslicht springt op groen, en ik steek verdoofd over. Ik kijk nog even om, en zie hem tussen de terrasjes van het St.Goriksplein verdwijnen. Zijn ogen zijn nog steeds naar boven gericht, naar de maan die perfect in de helft doorgesneden aan de hemel staat.

Sprookje (3)

I can't make the damn phone ring
It's simply pathetic if I call you anymore
I can't figure it now
We tallied our scores
I got knocked out
I know when you come to town
I know where you drop your dime and whom it's for
I'm not good enough to time your cup of coffee
15 years was long enough
Look at me I'm an old colleague
Another hard knocks day acquaintance
Finally you are free of me
It must be true or you'd give a minute
But it's always my fault
Always it's your forgiveness
This unbalanced resolve
I must be hateful
So I hang up the phone
Call it a small sacrifice
You still hear me now
Dear you the vinyl it was blue
Stalking poor Blake commiserating drunks at sea
Do you remember when Jawbreaker rocked "The boat"?
I'm sure you do and don't
Look at me I'm an old fly buddy
Just a blue coach class acquaintance
Finally you are free of me
It must be true'cause it only makes sense
I can still see you now
Pictures are in every town
I can still write it down
I must be hateful
I can hang up the phone
Even on those lofty heights
You still hear me now.

Lagwagon - I must be hateful